Ο δικός μου Πέπλος
Μετάβαση στο τέλος των μετα-δεδομένων
Μεταφορά στην αρχή του μεταδεδομένων
 

Παντού συναντούμε την ιστορία. Βρίσκεται στους δρόμους που περπατούμε, στα μνημεία, στα σπίτια, στο περιβάλλον, στις γεύσεις μας, στα ήθη και τα έθιμα, στην παράδοση και τον πολιτισμό μας ακόμα και στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε και σκεφτόμαστε, στη συμπεριφορά μας. Με βάση αυτό το σκεπτικό αποφασίσαμε ως μαθητές του Γυμνασίου Πέπλου να καταγράψουμε την ιστορία της περιοχής μας, όπως αυτή είναι δυνατόν να ανιχνευτεί μέσα από τις επιβιώσεις του παρελθόντος, αλλά και με γνώμονά μας την προοπτική του μέλλοντος. Γιατί θεωρήσαμε ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε και ως καταγραφείς και «διασώστες» της παράδοσης και του πολιτισμού μας, με στόχο όχι μόνο να μάθουμε την ιστορία αυτού του τόπου στον οποίο ζούμε αλλά και να τον γνωρίσουμε καλύτερα αναζητώντας τις ρίζες μας. Μόνο αν κάποιος γνωρίζει από πού προέρχεται γνωρίζει τελικά τον εαυτό του. Προχωρήσαμε λοιπόν σε μια αναζήτηση της δικής μας ταυτότητας. Ψηλαφίσαμε την ουσία αυτής της περιοχής. Γνωρίσαμε πιο ουσιαστικά τους ανθρώπους της αλλά και την ίδια μας την οικογένεια. Μιλήσαμε με τις γιαγιάδες και τους παππούδες, μας αφηγήθηκαν ιστορίες από το παρελθόν τους, από τη ζωή τους, αναμνήσεις από τους δικούς τους προγόνους. Μαγείρεψαν για μας, μας εμπιστεύθηκαν οικογενειακά κειμήλια και παλιές φωτογραφίες… 

Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε είναι κάτι παραπάνω από μαγικό!Οι κάτοικοι είναι κατά κύριο λόγο γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Πολλά από τα ήθη και έθιμα της περιοχής τα συναντούμε σε όλο τον Έβρο, ενώ άλλα προήλθαν από την Ανατολική Θράκη. Οι παραδοσιακές μας συνταγές έχουν τις ρίζες τους στη Θράκη και την Ανατολή. Αποφασίσαμε ότι δεν έπρεπε όλα αυτά να σκεπαστούν από τη λήθη του χρόνου. Χρησιμοποιήσαμε όλα τα μέσα που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία: κινητά, κάμερες, φωτογραφικές μηχανές, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, λογισμικά επεξεργασίας βίντεο και ήχου. Σε αυτή μας την προσπάθεια μας βοήθησαν πολλοί: το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού δημιούργησε ειδικό ιστοχώρο για μας και οι επιστήμονές του μας επισκέφθηκαν, προκειμένου να μας ενημερώσουν για τους τρόπους της ιστορικής καταγραφής. Ο Σύλλογος Γυναικών Πέπλου, η Κοινότητα Πέπλου, το ΚΑΠΗ Πέπλου, ο αντιδήμαρχος Φερών και ερευνητής της τοπικής ιστορίας κ. Γκότσης, το Κέντρο Πληροφόρησης για το Δέλτα του Έβρου στις Φέρες, Ο Φορέας Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Δαδιάς, ο ερευνητής της λαϊκής μας παράδοσης κ. Βραχιόλογλου, ο κ. Βάιος Παπαθεοδώρου από τους Κήπους (οργανοπαίχτης γκάιντας), ο κ. Τσιακίρης από το Μουσείο Τέχνης Μεταξιού Σουφλίου και πολλοί άλλοι, μας διέθεσαν υλικό ή δέχτηκαν να τους πάρουμε συνεντεύξεις, οι οποίες αναδείχθηκαν σε σημαντικότατο εργαλείο δουλειάς. Τους ευχαριστούμε θερμά για τη βοήθεια!

Λίγα λόγια για την περιοχή...

Κατοικούμε δίπλα στο ποτάμι μας, τον Έβρο, ο οποίος στην αρχαιότητα ήταν πλωτός. Λίγο πιο κάτω από τον Πέπλο, στο Δορίσκο, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι είχε μετρήσει ο Ξέρξης το αναρίθμητο στράτευμά του, πριν ξεκινήσει για να κυριεύσει την υπόλοιπη Ελλάδα. Τότε βέβαια κατά πάσα πιθανότητα ο Δορίσκος ήταν κοντά στη θάλασσα, καθώς ο εύφορος κάμπος του Δέλτα δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί από τις προσχώσεις του Έβρου!Στην περιοχή μας πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες τοποθετούν τη ρωμαϊκή Δύμη, σταθμό στον οποίο άλλαζαν οι ταξιδιώτες ζώα, άλογα και άμαξες (mutatio), στη διασταύρωση της Εγνατίας με τον κάθετο άξονα που συνέδεε το Νότιο Έβρο με την Αδριανούπολη. Αρκετά τμήματα της Εγνατίας σώζονται ακόμη και σήμερα!Κατά τη Βυζαντινή περίοδο η ίδρυση της Κοσμοσώτειρας στη Βήρα (Φέρες) από τον Ισαάκιο Κομνηνὀ αναδεικνύει την περιοχή σε σημείο αναφοράς για όλη τη Θράκη. Στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Λατίνοι γίνονται κυρίαρχοι και ο Άνσο-δε-Κουρσέλ, ανεψιός του Γοδεφρείδου Βιλλαρδουΐνου ο πρώτος διοικητής. Στα χρόνια που ακολούθησαν οι Βυζαντινοί ανέκτησαν την περιοχή, έως το 1361, έτος κατά το οποίο ο Σουλτάνος Μουράτ Α΄ κατέκτησε τη Θράκη...

Η παλιά ονομασία του Πέπλου ήταν Μαρχαμλί, των Κήπων «Μπαξέ Μπέη» και της Βρυσούλας «Τσεσμετζίκ» (Μικρή Βρύση). Το Μαρχαμλί ανήκε διοικητικά στον Καζά των Φερών και στο Καημακλήκιον του Δεδέ Αγάτς. Στο τέλος του 19ου αιώνα είχε 20 χριστιανικές οικίες, οι οποίες αυξήθηκαν σε 114 έως το τέλος του 1921.

Ο σημερινός Πέπλος ιδρύθηκε το 1922 από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης και λίγες οικογένειες Ποντίων. Οι σημερινοί κάτοικοι εγκαταστάθηκαν από το 1920 έως το 1930. Σε μια περίοδο μεγάλων ανακατατάξεων και μετακινήσεων πληθυσμών (η προσφυγιά ήταν σύνηθες φαινόμενο στην περιοχή ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα), οι πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή εγκατέλειψαν την Ανατολική Θράκη, την οποία η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να κατοχυρώσει, άφησαν τα χωριά τους, την Ίμβρασσο, το Λίβυτρο, το Κιουπλί και το Καβακλί και πέρασαν τον Έβρο μαζί με τα λιγοστά τους υπάρχοντα και τα ζώα τους σε σχεδίες. Αρχικά έμεναν σε καλύβες. Χορήγηση κλήρου και αγροτική αποκατάσταση έγινε το 1932 και το 1955.

Γυρίζοντας από τη Μικρά Ασία, ο κ. Παναγιώτης Καρακατσάνης, πρόγονος της κ. Άννας Δαβή από τον Πέπλο
Πρόσφυγες στον Πέπλο από το Κιουπλί-Απεικονίζονται η κ. Μαρία Τσαρτσάρα και η κ. Βάγια Κόκορη

Υπηρεσίες:

Η κοινότητα Πέπλου ιδρύθηκε το 1927, καθώς από το 1922 έως το 1927 λειτουργούσε στους Κήπους. Από το 1922 στον Πέπλο λειτουργούσε και λειτουργεί Δημοτικό σχολείο, όπως και νηπιαγωγείο. Το Γυμνάσιο Πέπλου λειτουργεί από το 1978.

Από το 1922 και έως το 1999 λειτουργούσε και σιδηροδρομικός σταθμός. Αστυνομικός σταθμός υπήρχε από το 1961 έως το 2002, χρονιά κατά την οποία σταμάτησε να λειτουργεί και το ταχυδρομείο. Σήμερα στον Πέπλο υπάρχει Αγροτικός Συνεταιρισμός, Αθλητικό σωματείο και ποδοσφαιρική ομάδα, Σύλλογος Γυναικών, Μπάντα, Βιβλιοθήκη και ΚΑΠΗ.