Παραλία - Σκήτη
Μετάβαση στο τέλος των μετα-δεδομένων
Μεταφορά στην αρχή του μεταδεδομένων
 

ΑΓΙΟΚΑΜΠΟΣ

Η περιοχή του κυρίως Αγιόκαμπου βρίσκεται ανάμεσα στα όρια των δύο κοινοτήτων Σκήτης και Σωτηρίτσας. Είναι η πρώτη περιοχή του αγιοκαμπίτικου χώρου που άνοιξε το δρόμο για την αξιοποίηση του. Μέχρι το 1940 εκτός από ψαροκαλύβες και ένα μικρό καφενεδάκι δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Η παραλία ήταν γεμάτη από σκίνα και παλιούρια. Σπάνια έβρισκε κανείς πού και πού κανέναν παραθεριστή. Σπίτια δεν υπήρχαν και μόνο σε πρόχειρες καλύβες από φτέρη στεγάζονταν οι Αγιώτες, όταν κατέβαιναν για αμμόλουτρα. Οι νέοι της εποχής εξάλλου δεν ήξεραν κολύμπι και μόνο τα πόδια τους έβρεχαν στη θάλασσα, οπότε το ενδιαφέρον τους  για αυτήν ήταν μειωμένο.

    Μετά το 1950 άρχισε κάπως ο κόσμος να πλησιάζει τη θάλασσα. Οι νέοι άρχισαν να μαθαίνουν κολύμπι κι έτσι πύκνωσαν τις επισκέψεις στον Αγιόκαμπο. Ο δρόμος για τον Αγιόκαμπο ήταν ανοιγμένος μέχρι το Ντιρέ και μέχρι εκεί άνετα κυκλοφορούσαν τα φορτηγά αυτοκίνητα. Στη συνέχεια όμως η διαδρομή συνεχιζόνταν μέσα στη ρεματιά και το ταξίδι ήταν δύσκολο, γιατί ο δρόμος περνούσε μέσα από το Ντιρέ (ντερέ=ρέμα).

   Μετά το 1960 έγινε νέα χάραξη του δρόμου για τον Αγιόκαμπο και έτσι άρχισε η τακτική συγκοινωνία με λεωφορεία και η περιοχή πήρε μια άλλη όψη με τη δημιουργία νέων κέντρων και με την ανέγερση πολλών κατοικιών από ντόπιους και ξένους.

    Ο Αγιόκαμπος έχει μια πεντακάθαρη θάλασσα, η αμμουδιά του είναι ευχάριστη και καθαρή και γενικά το περιβάλλον σε ενθουσιάζει, ιδιαίτερα όταν φυσάει ο δροσερός μπάτης. Έχει τακτική συγκοινωνία με Αγιά και Λάρισα. Λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και υπάρχαι ιερός ναός στη μνήμη της Αγίας Αννας. Σήμερα, είναι παραθεριστικό κέντρο, διαθέτει για ενοικίαση πολλά δωμάτια, καθώς και μια σειρά από ωραιότατα κέντρα.

(Βιβλιογραφια: Τάκη Καρδάρα  "Αγιοκαμπίτικα Ακρογιάλια")

Παλιά φωτογραφία. Αγιόκαμπος, το λιμανάκι του Σκιαθά

Παλιά φωτογραφία του Αγιόκαμπου. Αγροτικές καλύβες

Τα πρώτα παραθεριστικά σπίτια στο λόφο πάνω απ' τον Αγιόκαμπο, τέλη του '60

Παραλία Αγιοκάμπου

 Η γραφικότητα των γρι-γρι: Θαλασσινές εικόνες

Μια γραφικότητα που άξιζε να τη δει κανείς ήταν η προετοιμασία των γρι-γρι για το βραδινό τους ψάρεμα. Αραδιασμένες  βαρκούλες  η μια κοντά στην άλλη ξεκινούσαν για τη νυχτερινή τους έφοδο, που γίνονταν πότε στο κάβο Δερματά και πότε στον κάβο του Σκιαθά. Κατάσπαρτο φαινόταν το Αιγαίο τη νύχτα καθώς άναβαν οι λάμπες των γρι-γρι. Καπεταναίοι από το Κεραμίδι χρόνια ψάρευαν στον Αγιόκαμπο γιατί τον έβρισκαν ιδεώδη τόπο για το ψάρεμα, ιδιαίτερα του γαύρου, που γινόταν ανάρπαστος στο Βόλο, στις βιοτεχνίες αλιπάστων. Επίσης πολλοί άλλοι καπεταναίοι από τις γύρω περιοχές Χαλκιδικής, Πλαταμώνα, Στομίου, προτιμούσαν για ψάρεμα τον Αγιόκαμπο. Οι αγορές της  Αγιάς, της Λάρισας και του Βόλου γεμίζουν καθημερινά μέχρι και σήμερα από φρεσκότατα ψάρια.

Πολυδένδρι

Στα όρια του Αγιοκάμπου, στο Μαυροβούνι, βρίσκεται το δάσος Πολυδένδρι, από τα ωραιότερα της χώρας μας, το οποίο έχει ανακηρυχθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση εθνικός δρυμός, με δρυς, οξιές, έλατα και καστανιές. Εκεί βρίσκεται και το Μοναστήρι της Παναγίας.Το υπέροχο αυτό δάσος ήταν το αγαπημένο της βασιλικής οικογένειας των Γλύξμπουργκ, και μάλιστα της ανήκε μέχρι που έληξε οριστικά το θέμα της βασιλικής ακίνητης περιουσίας. Σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο οργανωμένα δάση αναψυχής στην Ελλάδα. Το δασαρχείο της περιοχής έχει κάνει εκπληκτική δουλειά με χώρους διαμορφωμένους για περιήγηση, πικνίκ, πεζοπορία ή ποδήλατο. Εκτείνεται σε 35.000 στρέμματα από τα 1.000 μ. υψόμετρο μέχρι τις ακτές του Αιγαίου.

ΣΚΗΤΗ:ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

    Η Σκήτη είναι ένα γραφικό χωριουδάκι χτισμένο στις νότιες απολήξεις του Κίσαβου. Απέχει από τη Λάρισα 48 χλμ., είναι βουτηγμένο στο πράσινο και αποτελεί θαυμάσιο εξώστη για να αγναντέψουμε το Αιγαίο από τα 350 μ. υψόμετρο. Η βλάστηση που κυριαρχεί τριγύρω είναι καστανιές, πουρνάρια και πλατάνια, ενώ χαμηλότερα συναντούμε και καλλιέργειες οπωροφόρων (ελιές, μηλιές, αχλαδιές κ.ά.). Οι περίπου 300 κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία και τον τουρισμό. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός πολλαπλασιάζεται λόγω  της ιδιαίτερης θέσης του,  καθώς η ομορφιά του χωριού και η μικρή απόσταση από την παραλία του Αγιοκάμπου το καθιστούν ένα κατάλληλο προορισμό για της καλοκαιρινές διακοπές.

Σκήτη, γωνία του βυζαντινού κάστρου.


Σκήτη -Το βυζαντινό κάστρο.
Σκήτη -Θεμέλια /κάτοψη της εκκλησίας του κάστρου.

 

 Προέλευση του ονόματος και ιστορία του χωριού

   Κρίνοντας από το όνομα του χωριού μπορούμε να υποθέσουμε οτι στην ευρύτερη περιοχή ασκήτευαν μοναχοί. Αυτό μαρτυρούν άλλωστε τα δύο ασκηταριά των Αγίων Αναργύρων, ένα από τα μοναστήρια του "όρους των Κελλίων",που βρίσκονται 1χλμ. ΒΔ της Σκήτης και που έχουν αγιογραφηθεί ανάμεσα στον 12ο και στον 16ο αιώνα μ.Χ.. Κοντά στη Σκήτη θεωρείται ότι βρίσκονταν η αρχαία Μελιβοία, η πατρίδα του Φιλοκτήτη, που ήταν διάσημη για την παραγωγή πορφυρής βαφής(purpura Meliboiae). Στα ΒΔ του χωριού εντοπίστηκαν ερείπια φρουρίου, το οποίο πιθανότατα ταυτίζεται με την Βυζαντινή Κενταυρόπολη. Η πόλη ήλεγχε τον δρόμο που οδηγούσε από τον σημερινό Αγιόκαμπο στη Αγιά και έπαιξε σημαντικό ρόλο ως οχυρή θέση για τους πληθυσμούς των παραλίων κατά τη διάρκεια των πρώτων βαρβαρικών επιδρομών (3ος - 4ος αιώνας μ.Χ.) και αργότερα των Σλάβων και Σαρακηνών (6ος αιώνας μ.Χ.).