Αναζητώντας τα ίχνη της πρώτης πρωτεύουσας
Μετάβαση στο τέλος των μετα-δεδομένων
Μεταφορά στην αρχή του μεταδεδομένων
 
Το Ναύπλιο υπήρξε κατά καιρούς πρωτεύουσα του σαντζακίου του Μοριά στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αλλά και πρωτεύουσα της ενετοκρατούμενης Πελοποννήσου. Όμως η περιόδος που το σημάδεψε περισσότερο είναι το διάστημα που υπήρξε πρωτεύουσα του ανεξάρτητου νεοσύστατου ελληνικού κράτους, την περίοδο 1827-1834. Η περίοδος αυτή ήταν καθοριστική όχι μόνο για την πολεοδομία αλλά και για την διαμόρφωση της κοινωνίας της πόλης.

ΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση στη Β΄ Σύνοδό της, στην Τροιζήνα, εξέλεξε τον Ιωάννη Καποδίστρια Κυβερνήτη της Ελλάδας για 7 χρόνια: «Επροβλήθη να εκλεχθή Κυβερνήτης της Ελλάδος ο κόμης Ιωάννης Καποδίστριας. Έγινε ομοφώνως δεκτή η πρότασις…», και στη συνέχεια του απηύθυνε «προσκλητική επιστολή». Η ίδια συνέλευση, στις 4 Μαϊου 1827 ορίζει το Ναύπλιο ως πρωτεύουσα «θεωρούσα ότι κατάλληλος καθέδρα της Κυβερνήσεως άλλος τόπος δεν είναι προς το παρόν ειμή το Ναύπλιον».

You need flash player installed to preview ppt and pdf files

Get Adobe Flash player


 Το ψήφισμα της ανακήρυξης του Ναυπλίου ως πρωτεύουσας

Σχέδιο της πόλης του Ναυπλίου από τον Θ. Βαλλιάνο, ανασχεδιασμένο από τον W. Schaefer

ΑΦΙΞΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ο Καποδίστριας έφθασε στο Ναύπλιο στις 6/18 Ιανουαρίου 1828, στις 8 το βράδυ, με την αγγλική φρεγάδα Warspite και συνοδεία ενός γαλλικού και ενός ρωσικού πλοίου. Το επόμενο πρωί το φρούριο του Ναυπλίου χαιρέτησε την άφιξή του με 15 κανονιοβολισμούς και υψώθηκε η ελληνική σημαία. Την Κυριακή 8/20 Ιανουαρίου ο Ιωάννης Καποδίστριας αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο, όπου τον περίμενε θερμή υποδοχή από το λαό. Όλη η νεολαία της πόλης στεφανωμένη με δάφνινα στεφάνια «ανευφημούσε τον Κυβερνήτην» και του πρόσφερε στεφάνι ελιάς. Ακολούθησε δοξολογία στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η στιγμή της άφιξής του ήταν κρίσιμη, καθώς η πόλη σπαρασσόταν από εμφύλιες συγκρούσεις, με τους οπλαρχηγούς Γρίβα και Στράτο να κανονιοβολούν ο ένας τον άλλο από το Παλαμήδι και την Ακροναυπλία.

Το Ναύπλιο, ήδη από τα χρόνια του Αγώνα, είχε συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό κατοίκων, λόγω της ασφάλειας που πρόσφερε η οχύρωσή του αλλά και του κεντρικού ρόλου του στις πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις. Το 1825 υπολογίζεται πως το Ναύπλιο είχε 20.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 10.000 κατοικούσαν μέσα στην τειχισμένη πόλη (ιστορικό κέντρο). Ήταν ένα πολύχρωμο πλήθος με ποικίλη προέλευση (Πελοπόννησος, Στερεά, νησιά, πρόσφυγες από τις τουρκοκρατούμενες περιοχές, αρκετοί ξένοι από διάφορα κράτη, φιλέλληνες αγωνιστές, διπλωμάτες, καθολικοί και Εβραίοι). Όλοι αυτοί ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, καθώς η πόλη ήταν βομβαρδισμένη, γεμάτη χαλάσματα και βρωμιές και η ατμόσφαιρα μέσα στα τείχη αποπνικτική.

Με τον ορισμό της πόλης ως πρωτεύουσας εμφανίζεται μια έντονη ανοικοδόμηση, καθώς ο πληθυσμός εξακολουθεί να αυξάνεται. Στο Ναύπλιο θα εγκατασταθεί η κυβέρνηση και αργότερα η αυλή, στρατός, δημόσιοι υπάλληλοι, ομογενείς τους εξωτερικού, πολλοί ξένοι διπλωμάτες, φιλέλληνες και περιηγητές, καθώς και έμποροι που αναζητούσαν καινούριες αγορές.  Πολλοί από τους κατοίκους ασχολούνταν με το εμπόριο, καθώς το Ναύπλιο εξασφάλιζε ένα άνετο και ασφαλές λιμάνι, ικανό να φιλοξενήσει μεγάλο αριθμό καϊκιών και ιστιοφόρων. Οι χερσαίες μετακινήσεις γίνονταν με άλογα, γαϊδούρια, κάρα και ελάχιστα αμάξια, Δεν είναι τυχαίο ότι το θεατρικό έργο του Δ.Κ. Βυζάντιου Βαβυλωνία (1836) εξελίσσεται σε ένα χάνι (λοκάντα) του Ναυπλίου, λίγο μετά την απελευθέρωση. Στο έργο, που σατιρίζει την ασυνεννοησία εξαιτίας του πλήθους των τοπικών διαλέκτων, ο τοπικός αστυνόμος προσπαθεί να διαλευκάνει τον τραυματισμό ενός θαμώνα, που συνέβη κατά τη διάρκεια ενός γλεντιού. Κάθε μάρτυρας μιλάει τη διάλεκτο του τόπου του και ο αστυνόμος δε μπορεί να βγάλει άκρη.
Η κατάσταση που βρήκε στη χώρα ο Κυβερνήτης ήταν αξιοθρήνητη: η οικονομία και η διοίκηση βρίσκονταν σε τραγική κατάσταση. Ο στρατός ήταν διαλυμένος, το ναυτικό ανύπαρκτο, δικαστικό και εκπαιδευτικό σύστημα δεν υπήρχαν. Ο Καποδίστριας ξεκίνησε αμέσως το έργο της ανασυγκρότησης της χώρας: πόλεις ξαναχτίζονται, δρόμοι ανοίγονται, η διοίκηση οργανώνεται, το εκπαιδευτικό σύστημα αποκτά τις βάσεις του και η γεωργία, η ναυτιλία, το εμπόριο ανασυγκροτούνται.

Ερειπωμένη πόλη - Αρχείο Πρ.Συλλόγου "Ο Παλαμήδης"

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Με τον ίδιο τρόπο που φρόντισε για το κράτος ο Καποδίστριας φροντίζει και την πρωτεύουσά του,  εφαρμόζοντας τις αρχές που εφαρμόζει και στην πολιτική: μεθοδικός σχεδιασμός, έλεγχος της πορείας των έργων και των εξόδων και εφαρμογή δυτικών προτύπων. Το Ναύπλιο αποτελεί μοναδικό παράδειγμα πόλης της καποδιστριακής εποχής. Ο Κυβερνήτης ονειρευόταν να το μεταμορφώσει σε μια μικρογραφία των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων της εποχής και σε αυτόν αποδίδεται η εισαγωγή του κλασικισμού στο Ναύπλιο.

Μέχρι το 1832 είχε κατασκευαστεί η υποδομή για πενήντα περίπου δημόσια κτήρια ενώ ολοκληρωνόταν ο πολεοδομικός σχεδιασμός της πόλης και του προαστίου της Πρόνοιας για τους λαϊκούς αγωνιστές. Πρώτο μέλημα του Καποδίστρια ήταν η προσπάθεια καθαρισμού της πόλης από σωρούς ερειπίων και παραπήγματα, η αποκατάσταση κτισμάτων για να λειτουργήσουν ως δημόσια καταστήματα, η δημιουργία βασικών δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, ώστε να εξασφαλιστούν υγιεινότερες συνθήκες ζωής. Έτσι επισκευάσθηκε το υδραγωγείο της Άριας, διανοίχτηκαν υπόνομοι, πλακοστρώθηκαν δρόμοι, επισκευάσθηκαν οι οχυρώσεις. Στο πλαίσιο του «εξευρωπαϊσμού» της πόλης κατεδαφίστηκαν τα «σαχνισιά» της Τουρκοκρατίας (στεγασμένοι εξώστες-προξοχές ορόφων που εξασφάλιζαν θέα προς το δρόμο αλλά εμπόδιζαν τα περαστικά βλέμματα, κυρίως ως μέσο απομόνωσης των γυναικών του σπιτιού).

 Μπάμπης Αντωνιάδης - τοπογράφος μηχανικός,  Δ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων

Μοναδικό δείγμα σπιτιού με σαχνισί

Ο Καποδίστριας επιθυμεί να ασκήσει πολεοδομική πολιτική και για το λόγο αυτό αναθέτει το 1828 στον αρχιτέκτονα Σπ. Βούλγαρη τον πολεοδομικό σχεδιασμό του Ναυπλίου και του πρώτου προσφυγικού συνοικισμού στην Πρόνοια. Την εφαρμογή του σχεδίου ανέλαβε ο μηχανικός Θ. Βαλλιάνος το 1829. Η συνεργασία αυτή τερματίστηκε, όταν ο Βούλγαρης παραιτήθηκε λόγω διαφωνιών με τον Κυβερνήτη. Στη θέση του ο Χάιντεκ στέλνει τους νέους αρχιτέκτονες Κλεάνθη και Σάουμπερτ.

Η πλατεία Συντάγματος από το Μεγάλο Δρόμο

Την καποδιστριακή περίοδο διανοίγονται πλατιοί δρόμοι και πλατείες. Ένα από αυτά τα έργα, πρωτοβουλία του ίδιου του Καποδίστρια, ήταν και η διάνοιξη του Μεγάλου Δρόμου (Βασιλέως Κωνσταντίνου), που οδηγούσε από την αρχή της πόλης ως την πλατεία και θεωρείται ο αρχαιότερος δρόμος του κλασικισμού στην Ελλάδα, με ένα τέρμα μνημειακό, το βενετσιάνικο Οπλοστάσιο (σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο). Ο Καποδίστριας φρόντισε ακόμη και για την ασφάλεια των κτηρίων, ασφαλίζοντάς τα από πυρκαγιά σε οίκο της Τεργέστης (ακόμα διατηρούνται σε ορισμένα κτήρια του Ναυπλίου οι πινακίδες των ασφαλιστηρίων). Αυτό έγινε διότι την περίοδο αυτή σε αρκετά πέτρινα κτίσματα της ενετικής εποχής προστέθηκαν όροφοι χτισμένοι με ξυλοδεσιά, που εύκολα μπορούσαν να πάρουν φωτιά.

Μπάμπης Αντωνιάδης - τοπογράφος μηχανικός,  Δ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων

Πινακίδα ασφαλιστηρίου

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν ο ίδιος γιατρός και φορέας ενός δυτικού προτύπου κράτους. Έτσι ερχόμενος στην Ελλάδα έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία νοσηλευτικών ιδρυμάτων (πολιτικών και στρατιωτικών) καθώς γνώριζε τη συμβολή τους στη διατήρηση της δημόσιας υγείας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα της υγειονομικής του πολιτικής, τα οποία δείχνουν το ενδιαφέρον του για την καλή υγεία του πληθυσμού της πόλης, ήταν το Α΄ Εθνικό Νοσοκομείο Ναυπλίας και το Εθνικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ναυπλίας, όπου ιδρύθηκε και το Κεντρικό Φαρμακείο. Η κατεδάφιση του τελευταίου πραγματοποιήθηκε σταδιακά από το 1960 έως το 1970.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας ενδιαφέρθηκε και για την εκπαίδευση. Το 1826 ιδρύθηκε για την περίθαλψη των φτωχών και την εκπαίδευση των ορφανών παιδιών το πρώτο αλληλοδιδακτικό δημοτικό της πόλης, με πρότυπο τα αγγλικά αλληλοδιδακτικά. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1830, λειτουργεί στο Ναύπλιο ένα δημόσιο αλληλοδιδακτικό, ένα δημόσιο και τρία ιδιωτικά ελληνικά (πρώτη βαθμίδα εκπαίδευσης) και ένα ιδιωτικό παρθεναγωγείο («Γυναικεία Αλληλοδιδακτική Σχολή») με διευθύντρια την Ελένη Δανέζη. Σήμερα στη Γυναικεία Αλληλοδιδακτική Σχολή στεγάζεται η βιβλιοθήκη της πόλης. Δύο ακόμη εκπαιδευτικά ιδρύματα αναφέρονται στο Ναύπλιο αυτή την περίοδο: το Κεντρικό Πολεμικό Σχολείο των Ευελπίδων, όπου διδάσκονται στρατιωτικές τέχνες, και το Πρότυπο Αγροκήπιο της Τίρυνθας.

Λίγα είναι τα κτήρια που κατασκευάσθηκαν εξολοκλήρου αυτή την περίοδο. Στις περισσότερες περιπτώσεις επισκευάσθηκαν πέτρινα οικήματα της ενετοκρατίας και προστέθηκαν επιπλέον όροφοι χτισμένοι με πιο ελαφρά υλικά, ακολουθώντας τις γραμμές του κλασικισμού.

Θέση Κυβερνείου Καποδίστρια
Το Κυβερνείο, σχέδιο Α. Κοντόπουλου
Κυβερνείο Καποδίστρια - Φωτ.Αρχείο Πρ.Συλλόγου "Παλαμήδης"

Ο ίδιος ο Καποδίστριας, όταν έφθασε στο Ναύπλιο, φιλοξενήθηκε προσωρινά στο σπίτι του Εμμανουήλ Ξένου. Το 1829 κτίσθηκε το τριώροφο «Παλάτιον» ή *«Κυβερνείο»* στην αρχή του Μεγάλου Δρόμου, στη σημερινή Πλατεία Τριών Ναυάρχων. Αρχιτέκτονας του κτηρίου ήταν ο Ναπολιτάνος Πασκουάλε Ιππολίτι. Το «Παλατάκι» του Καποδίστρια, ένα από τα παλαιότερα κτήρια του αναπλιώτικου κλασικισμού, σύμφωνα με τη Σέμνη Καρούζου, πέτυχε το άπλωμα σε μάκρος με τη μικρή απόσταση ανάμεσα στα πατώματα και με μελετημένες αναλογίες ανάμεσα σε ύψη και μάκρος. Ένα λαϊκό στοιχείο, η συμπαθητική καμάρα, χρησιμοποιήθηκε για να τονιστεί το κέντρο, με αποτέλεσμα τη συμμετρική αντιστοιχία των μελών. Το κτίριο αποκαλείται και «Ανάκτορο», ονομασία που πήρε μετά την εγκατάσταση του Όθωνα στο Ναύπλιο. Το 1884 βρίσκουμε σαφή αναφορά ότι στο κτήριο είχε εγκατασταθεί η Νομαρχία, ενώ τον επόμενο χρόνο στεγάζονται εκεί, εκτός της Νομαρχίας, η Εφορία και το Ταχυδρομείο της πόλης. Στο τέλος όμως του αιώνα φαίνεται πως βρισκόταν σε κακή κατάσταση ενώ το 1929 καταστρέφεται εντελώς από πυρκαγιά.

You need flash player installed to preview ppt and pdf files

Get Adobe Flash player


 Άρθρο του Βασίλη Δωροβίνη από το περιοδικό "Αρχαιολογία" σχετικά με το Κυβερνείο

Γραμματεία Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Μεγάλος Δρόμος

Λίγο πιο κάτω, στο Μεγάλο Δρόμο (Β. Κων/νου 21), στο κτήριο που στεγάζεται σήμερα η Γραμματεία του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, βρίσκεται ένα μεγάλο τριμερές νεοκλασικό της ίδιας εποχής. Το κτήριο επισκευάστηκε κατά την Καποδιστριακή περίοδο, όπως αποδεικνύεται από το μαρμάρινο υπέρθυρο με τον Καποδιστριακό θυρεό (αναγεννώμενος Φοίνικας) και την επιγραφή «Εθνικός Οίκος 1831», οπότε και προστέθηκαν οι όροφοι. Έχει αψιδωτή νεοκλασική είσοδο με πεσσούς από πωρόλιθο. Αργότερα στέγασε το Δημαρχείο και έπειτα τη Δημοτική Πινακοθήκη.

Οικία Armansberg
Είσοδος οικίας Armansberg
Καποδιστριακός φοίνικας στην οικία Armansberg

Ένα άλλο σημαντικό κτήριο της εποχής είναι το Μέγαρο Προέδρου Αντιβασιλείας Κόμητος Άρμανσμπεργκ, στη συμβολή των οδών Α. Συγγρού 10 - Πλαπούτα 35 - Αντωνοπούλων. Πρόκειται για τριώροφο κτίριο ενετικής εποχής, με όψεις σε τρεις δρόμους. Το ισόγειο και ο πρώτος όροφος είναι κτισμένοι με ισόδομη λιθοδομή, ενώ ο δεύτερος όροφος κτίστηκε κατά την Καποδιστριακή περίοδο, όπως αποδεικνύεται από τον καποδιστριακό θυρεό στη γωνία του δεύτερου ορόφου κάτω από τη στέγη και τους χαρακτηριστικούς πεσσούς. Προσθήκη της καποδιστριακής περιόδου είναι και η αψιδωτή είσοδος με πεσσούς από πωρόλιθο, που θυμίζει σκηνικό εισόδου θεάτρου. Μετά την άφιξη του Όθωνα χρησίμευσε ως κατοικία του προέδρου της Αντιβασιλείας Κόμητος Άρμανσμπεργκ.

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, Διονύσιος Τσόκος, 1850


Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Το πρωί της Κυριακής της 27ης Σεπτεμβρίου 1836, καθώς ο Καποδίστριας με συνοδούς τον μονόχειρα σωματοφύλακά του Κοκώνη κι έναν στρατιώτη πήγαινε στην εκκλησία (Άγιο Σπυρίδωνα), συναντήθηκε με τους αδελφούς Γεώργιο και Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη. Οι δύο συνωμότες τον χαιρέτησαν και κατόπιν πήγαν και στάθηκαν στην πόρτα της εκκλησίας, ενώ απέναντι από τον περίβολο στέκονταν αστυνομικοί μυημένοι στη συνομωσία. Ο Καποδίστριας κάτι προαισθάνθηκε αλλά δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Προχώρησε προς την είσοδο αλλά μόλις έκανε να μπει οι δύο αδελφοί τον πυροβόλησαν. Ταυτόχρονα πυροβόλησε ο αστυνόμος Καραγιάννης, ο οποίος αντί να επιτηρεί τους Μαυρομιχαλαίους συμμετείχε κι αυτός στη συνομωσία. Ο Καποδίστριας, τραυματισμένος, κλονίστηκε και τότε ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης τον χτύπησε πολλές φορές με το μαχαίρι, ώσπου τον σκότωσε.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ

Στις 25 Ιανουαρίου 1833 αποβιβάζεται στο Ναύπλιο ο βασιλιάς Όθωνας (γιος του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄), ο οποίος κυβερνά από το Ναύπλιο έως το τέλος του 1834 μέσω Αντιβασιλείας (Μάουρερ, Άρμανσμπεργκ, Χάυντεκ), καθώς ήταν ακόμη ανήλικος. Τον όρισαν οι Μεγάλες Δυνάμεις μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε. Ο Όθωνας έστειλε μια επιστολή στον πατέρα του στη Βαυαρία, περιγράφοντας την άφιξή του. Εκεί αναφέρει ότι την ημέρα της άφιξης ο καιρός ήταν αίθριος και ένα πλήθος ανθρώπων κρατώντας κλωνάρια δάφνης τον χαιρέτησε και έκαναν ζωηρότατες χειρονομίες συνοδευόμενες από ζητωκραυγές. Στο ναό του Αγίου Γεωργίου μπορεί ακόμη να δει κανείς τον πορφυρό θρόνο του Όθωνα.

Δημαρχείο Ναυπλίου - οθωνικό Γυμνάσιο

Με το θάνατο του Καποδίστρια σταμάτησαν τα μεγάλα έργα για το Ναύπλιο, καθώς η αυλή του Όθωνα θεωρούσε την πόλη προσωρινή της έδρα. Ο νεοκλασικισμός που εισήγαγε ο Καποδίστριας επικράτησε πλήρως κατά την οθωνική περίοδο. Στα οθωνικά χρόνια ιδρύθηκε ένα ακόμη Παρθεναγωγείο στην πόλη και το 1833 ιδρύθηκε το πρώτο Ελληνικό Γυμνάσιο, στη θέση που στεγάζεται σήμερα το Δημαρχείο του Ναυπλίου. Το κτήριο του Γυμνασίου είναι συγγενικό του αθηναϊκού κλασικισμού, κοσμείται με αέτωμα στο κεντρικό τμήμα και πλαισιώνεται με παραστάδες στα επάνω πατώματα και αγκωνάρια στο κάτω.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το γεγονός ότι το Ναύπλιο διατέλεσε πρωτεύουσα της χώρας άσκησε επίδραση όχι μόνο στη μορφή της πόλης αλλά και στην κοινωνία της: εισαγωγή δυτικών συνηθειών, κοσμοπολίτικο πνεύμα, διαμόρφωση μιας «αστικής κοινωνίας» με σαλόνια που καλλιέργησαν την πολιτική και καλλιτεχνική ζωή.

Όταν ο γάλλος ρομαντικός συγγραφέας, Αλφόνσος Λαμαρτίνος, επισκέφθηκε την πόλη το 1832 ένιωσε απογοήτευση από την εικόνα της πρωτεύουσας, που χαρακτηρίζει «άθλια κωμόπολη». Θεωρεί ότι τα σπίτια δεν έχουν τίποτα ιδιαίτερο και τα παρομοιάζει με χωριατόσπιτα της Γαλλίας. Συνεχίζοντας αναφέρει: «_Στην παραλία υψώνονται δυο-τρία καινούργια σπίτια, βαμμένα με χτυπητά χρώματα, ενώ μερικά καφενεία και ξύλινα μαγαζιά είναι χτι­σμένα πάνω σε πασσάλους που προχωρούν μέσα στη θάλασσα: αυτά τα πλωτά καφενεία και οι εξέδρες είναι κατειλημμένα από μερικές εκατοντάδες Έλληνες που φορούν τις πιο επιτηδευμένες αλλά και τις πιο βρόμικες φορεσιές· [...]._ Οι στρατιώτες είναι όλη μέρα ξαπλωμένοι κάτω από τη σκιά των ξεχαρβαλωμένων τοίχων, μέσα στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης· οι φορεσιές τους είναι πλούσιες και γραφικές».

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1840 – 1841, επισκέφθηκε το Ναύπλιο ο Γάλλος συγγραφέας και ιστορικός Ιωάννης -Αλέξανδρος Mπυσόν. Φαίνεται πως στο μεταξύ πολλά είχαν αλλάξει. Ο Μπυσόν αναφέρει πως το Ναύπλιο είναι μια πόλη καλά χτισμένη, έχει την όψη μιας δυτικής πόλης με τα καλά και τα κακά της. Οι δρόμοι της είναι πλακοστρωμένοι, οι δύο πλατείες της δεντροφυτεμένες και το Κυβερνείο του Καποδίστρια θυμίζει τα καλύτερα κτήρια των ευρωπαϊκών πόλεων, Τέλος εκτιμά πως η εγκατάσταση της έδρας της κεντρικής κυβέρνησης πρόσφερε στο Ναύπλιο όλα τα πλεονεκτήματα μιας πρωτεύουσας. Όπως αναφέρει ο ίδιος, «οι γυναίκες υιοθέτησαν τις συνήθειες της Γαλλίας· πολλές μιλούν τη γλώσσα μας με κομψό τρόπο, και μερικές δεν θα πέρναγαν απαρατήρητες ακόμα και στις πιο λαμπρές μας δεξιώσεις, όχι μόνο χάρις αυτού του είδους ομορφιάς έντονης και αγνής που έλαβαν από την προγιαγιά τους Ελένη, αλλά λόγω της άνεσης και της τελειότητας των τρόπων τους, που μοιάζουν τόσο φυσικοί εδώ σε σχέση με τις γυναίκες της Γαλλίας». Τις ίδιες θετικές εντυπώσεις για την πόλη και την κοινωνική της ζωή βρίσκουμε και στο περιηγητικό έργο του Τζωρτζ Κόχραν.

Εξάλλου η περίοδος που το Ναύπλιο υπήρξε πρωτεύουσα της χώρας εξασφάλισε στην πόλη κάποιες πρωτιές, για τις οποίες είναι ακόμα υπερήφανη: το πρώτο Εθνικό Τυπογραφείο, η πρώτη Βουλή των Ελλήνων, οι πρώτες θεατρικές παραστάσεις, η σχολή Ευελπίδων, το πρώτο Γυμνάσιο, το πρώτο Φαρμακείο. Επίσης λέγεται ότι στο Ναύπλιο έπεσαν για πρώτη φορά βεγγαλικά «άτινα το πρώτον ήδη εθεώντο μετ’ εκπλήξεως οι Έλληνες κάτοικοι του Ναυπλίου» από Γάλλους στρατιώτες στην επέτειο της Ιουλιανής Επανάστασης, ενώ στα χρόνια του Όθωνα στολίστηκε το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο και έγινε το πρώτο «ρεβεγιόν».


 
You need flash player installed to preview ppt and pdf files

Get Adobe Flash player


"Χριστούγεννα στο Ναύπλιο", τραγούδι του Νίκου Ξυδάκη σε στίχους Θοδωρή Γκόνη


Τέλος η παράδοση αναφέρει ότι στο Ναύπλιο ακούστηκε για πρώτη φορά πιάνο -ο Καποδίστριας είχε φέρει μαζί του το προσωπικό του πιάνο, ενώ ο Άρμανσμπεργκ έφερε το πρώτο βιεννέζικο πιάνο το 1833.

Τελικά, το 1834, με την ανάληψη της εξουσίας από τον Όθωνα, η πόλη κρίνεται ακατάλληλη από στρατιωτική και πολιτική άποψη, η πρωτεύουσα μεταφέρεται στην Αθήνα και το Ναύπλιο περνά σε δεύτερη μοίρα, μετατρεπόμενο σε επαρχιακή πόλη.