Οι Αμπελόκηποι
Μετάβαση στο τέλος των μετα-δεδομένων
Μεταφορά στην αρχή του μεταδεδομένων
 

“Οι αμπελόκηποι, λέγεται πως παλιά ονομάζονταν «αγγελόκηποι», λόγω της ύψιστης ομορφιάς τους ή επειδή νόμιζαν πως κατοικείται από αγγέλους. ’’ Αρκεί απλά να μάθει κανείς για αυτή τη φήμη, προκειμένου να του κινήσει το ενδιαφέρον να ανακαλύψει περισσότερα για την περιοχή αυτή. Οι αμπελόκηποι λοιπόν, μια περιοχή στη βορειοδυτική Θεσσαλονίκη, αν και όχι τόσο διάσημη για τους περισσότερους έχει πολλά κρυφά στοιχεία μέσα στην ιστορία των τόσων χρόνων που διένυσε. Αξίζει να τα ανακαλύψει κανείς; Ας το μάθουμε παρακάτω…

Η περιοχή λοιπόν, που σήμερα ανήκει στο Δήμο Αμπελοκήπων κατοικήθηκε αραιά και σποραδικά από τα πολύ παλιά χρόνια. Πιο συγκεκριμένα λέγεται πως εποικίστηκε για πρώτη φορά κυρίως μετά από την μικρασιατική καταστροφή (1922) όπως συνέβη και με όλη την περιοχή της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Το προσφυγικό στοιχείο αποτελούσε την πλειονότητα του πληθυσμού που κατέκλυσε την εκτός των τειχών Δυτική Θεσσαλονίκη, για να ικανοποιήσει τις επιτακτικές ανάγκες στέγασης που προέκυψαν από τον ξεριζωμό του ελληνικού στοιχείου από τα βόρεια και ανατολικά σύνορα της πατρίδας μας.

Ωστόσο, το γεγονός ότι στην περιοχή βρέθηκαν αρκετοί τάφοι και ταφικά ευρήματα της ύστερης ρωμαϊκής και παλαιοχριστιανικής περιόδου, οδήγησε κάποιους στο συμπέρασμα ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για κοιμητηριακούς σκοπούς, κάτι που φυσικά αποκλείεται, αφού τα υπόλοιπα ευρήματα --εργαστήρια, ναοί, κλπ. - αποδεικνύουν την ύπαρξη ζωής στην περιοχή.

Παράλληλα, η περιοχή αυτή δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί προνόμιο για γεωργικές καλλιέργειες και κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας αλλά και του Βυζαντίου.

Λίγο πριν από τη δεκαετία του 1920 έχουμε στην περιοχή την εγκατάσταση των πρώτων βιομηχανιών και βιοτεχνιών, ενώ στα μέσα περίπου της ίδιας δεκαετίας και αργότερα συναντούμε στον χώρο συγκροτημένους πλέον συνοικισμούς όπως αυτόν της Επταλόφου, των Αμπελοκήπων, του Καϊστρίου Πεδίου και Μαργαρίτη, οι οποίοι διοικητικά εκείνη την περίοδο είναι ενταγμένοι στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Το έτος 1934 όμως, οι συνοικισμοί αποσπώνται από το Δήμο Θεσσαλονίκης και συνενώνονται σε μία κοινότητα υπό την επωνυμία «Κοινότης Αμπελοκήπων». Τέλος, το 1954 για πρώτη φορά, οι Αμπελόκηποι αναγνωρίζονται ως Δήμος, αφού γνωστοποιήθηκε με απογραφή του 1952 ότι ο πληθυσμός ξεπερνά τους 10.000 κατοίκους.

Σημαντική φυσιογνωμία αποτελεί ο πρώτος Πρόεδρος της Κοινότητας,ο αείμνηστος Χρήστος Κανάκης,ο οποίος εκλέχθηκε το 1934 και με την βοήθεια των συνεργατών του  εργάσθηκε για την οργάνωση και ανάπτυξη της πρώτης Κοινότητας και την επίλυση των πρώτων μεγάλων προβλημάτων μεταξύ των οποίων είναι η ηλεκτροδότηση δρόμων και κατοικιών,όπως επίσης και η ασφαλτόστρωση του κεντρικού δρόμου,δηλαδή η σημερινή οδός Γιάννη Χαλκίδη. Μέχρι το 1954 στην Κοινότητα Επταλόφου εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν τους κατοίκους της αρκετοί πρόεδροι και κοινοτικά συμβούλια. Όλοι εργάσθηκαν στα πλαίσια των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων τους για την πρόοδο,την ανάπτυξη και τη δημιουργία υποδομών στην κοινότητα Επταλόφου. Προβλήματα ζωτικής σημασίας όπως η καθαριότητα, η τοποθέτηση βρυσών σε κεντρικά σημεία,  οι δενδροφυτεύσεις, η βελτίωση και επέκταση του ηλεκτροφωτισμού οδών και πλατειών υπήρξαν ζητήματα που απασχόλησαν τους κοινοτικούς άρχοντες.

Πρώτος Δήμαρχος εξελέγη το 1954 ο αείμνηστος Στέφανος Ελμάζης. Από τότε μέχρι σήμερα υπηρέτησαν δήμαρχοι και δημοτικά συμβούλια στο Δήμο Αμπελοκήπων που όλοι εργάσθηκαν και προσέφεραν στον τόπο ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Μέχρι σήμερα πολλά προβλήματα επιλύθηκαν οριστικά. Στη θέση τους δημιουργήθηκαν άλλα και αυτά με τη σειρά τους φέρνουν καινούργια. Αυτό είναι φυσικό επακόλουθο μιας οργανωμένης πόλης 70.000 και πλέον κατοίκων,όπως είναι σήμερα οι Αμπελόκηποι.

Ο Δήμος είναι πλέον από τους πιο πυκνοδομημένους Δήμους του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης. Στη σημερινή σύγχρονη μεταβιομηχανική εποχή, την εποχή των ανακαλύψεων, του πλουραλισμού σε όλα τα επίπεδα, του εκσυγχρονισμού και των νέων τεχνολογιών οι Αμπελόκηποι έχουν γίνει η έγνοια και το σημείο αναφοράς της σκέψης και την ζωής όλων των κατοίκων τους.

Όσο αφορά την σχολική ζωή του Δήμου αυτού,φωτεινούς φάρους για τη μόρφωση των παιδιών αποτέλεσαν τα δύο πρώτα ιστορικά σχολεία: το 43ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (μετέπειτα 2ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων - Σκεπάρνη) και το 1ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων (οδός Πανταζοπούλου και Βενιζέλου) που ανέπτυξαν πλούσια σχολική δράση και ζωή. Με σημαντικά βήματα που έγιναν, δημιουργήθηκαν και άλλα σχολεία στην περιοχή, με αποτέλεσμα να φοιτούν σήμερα χιλιάδες μαθητές.

Με την εγκατάσταση τους οι πρώτοι κάτοικοι. έχοντας έντονο το ενδιαφέρον και την αγάπη για τον αθλητισμό, δημιούργησαν ομάδες κυρίως στο χώρο του ποδοσφαίρου, όπως η Φλόγα, ο Κεραυνός, η Ελπίς , η Ατλαντίδα, η Δάφνη, η ΑΕΑ, ο Αστέρας κ..α. Παρά τις δυσκολίες εκείνων των χρόνων, την έλλειψη χώρων, υποδομών και εξοπλισμού, ξεχώρισαν πολλοί Αμπελοκηπιώτες αθλητές και έγιναν γνωστοί σε όλη την Ελλάδα.