Η δική μας Κυψέλη
Μετάβαση στο τέλος των μετα-δεδομένων
Μεταφορά στην αρχή του μεταδεδομένων
 

Λίγα ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία

Η Κυψέλη είναι μια από τις παλαιότερες ιστορικές συνοικίες της Αθήνας. Ως τοποθεσία εμφανίζεται σε χάρτη πόλεως των Αθηνών το 1860. Έχουμε ένταξή της στο σχέδιο της πόλης το 1887 και οριοθέτησή της το 1908. Σήμερα είναι μια από τις πιο πυκνοδομημένες συνοικίες του Λεκανοπεδίου της Αθήνας. Τα σημερινά της όρια είναι η οδός Πατησίων στα δυτικά, το Πεδίον του Άρεως στα νότια, τα Τουρκοβούνια στα ανατολικά και ο δήμος Γαλατσίου στα βόρεια. Επεκτάσεις της αρχικής Κυψέλης αποτελούν η Νέα Κυψέλη που εκτείνεται έως την συνοικία Γκύζη, και η Άνω Κυψέλη, βόρεια της Νέας Κυψέλης, η οποία εκτείνεται έως το Αττικό Άλσος, τον οικισμό Γ. Παπανδρέου και τον δήμο Γαλατσίου.

Στις αρχές του 20ου αι. μ.Χ. η Κυψέλη ήταν τόπος δεντρόφυτος, γεμάτος πηγές με άφθονα νερά, ρέματα ποτάμια, και μια ιππευτική σχολή. Αποτελούσε χώρο εκδρομής και αναψυχής των Αθηναίων της τότε εποχής. Στο κέντρο της περιοχής Κυψέλης (οδός Κυψέλης 56) στα μέσα του 19ου αι. έζησε ο Ναύαρχος Κανάρης σε μια αγροτική έπαυλη της τότε εποχής. Αυτός είναι και ο λόγος που η κεντρική πλατεία της Κυψέλης από το 1937, οπότε και μεταφέρθηκε το άγαλμά του, φιλοτεχνημένο από το Λ. Φυτάλη, εκεί, ονομάζεται επισήμως «Πλατεία Πυρπολητού Κωνσταντίνου Κανάρη». Την ίδια περίοδο χτίζεται και η «'Επαυλη Μάλκολμ», όπου λειτουργεί σήμερα το Άσυλο Ανιάτων, στην οδό Αγίας Ζώνης. Ανήκε στο Βρετανό ναύαρχο Σερ Πάλτνι Μάλκολμ (Sir Pulteney Malcolm). Ο Μάλκολμ γοητεύτηκε από το κλίμα της Αθήνας και έχτισε την εξοχική βίλα του στο «χωριό Πατήσια μισή ώρα μακρυά από την πόλη». Ξόδεψε για την έπαυλή του τρεις χιλιάδες λίρες!

Το σπίτι του Sir Pulteney Malcolm, όπου σήμερα στεγάζεται το Άσυλο Ανιάτων

Σταδιακά και άλλες αριστοκρατικές οικογένειες, όπως η Λεβίδου και Καλλιφρονά, έχτισαν στην περιοχή εντυπωσιακά σπίτια. Χαρακτηριστικό της αστικής ανάπτυξης της περιοχής είναι η περιγραφή που γίνεται στην εισήγηση του Δημ. Μαλλιόπουλου, προέδρου του «Εὐαγοῦς ἱδρύματος Κυψέλης» και πρωτεργάτη για τη δημιουργία του Ναού του Αγίου Γεωργίου, που πραγματοποιήθηκε το 1917:

«πρὸ εἰκοσαετίας καὶ πλέον, ἡ συνοικία αὕτη τῆς Κυψέλης καὶ Λεβίδου - Πατησίων, ἦτο σχεδὸν ἀκατοίκητος καὶ ἐθεωρεῖτο μικρά τις ἐξοχικὴ συνοικία τῆς πρωτευούσης. Ἀλλ’ ἤδη τὸ πρό τινων ἐτῶν ἐξοχικὸν τοῦτο μέρος, κατέστη μία τῶν σπουδαιοτέρων καὶ ὡραιοτέρων συνοικιῶν τῆς πόλεως, ἀνεγερθεισῶν ἐν ταύτῃ μεγαλοπρεπῶν οἰκιῶν καὶ κατῳκηθείσης πυκνότατα ἀπὸ οἰκογενείας εὐπόρους κατὰ τὸ πλεῖστον, καὶ τὰ πρῶτα κατεχούσας ἐν τῇ πολιτείᾳ ἡμῶν» (Καταστατικὸν τοῦ Συνδέσμου, τύποις Ι.Δ. Σοφιανοπούλου, Ἐν Ἀθήναις 1917, σελ.7).

Η κατασκευή μεγάλου αριθμού μονοκατοικιών και των πρώτων πολυκατοικιών άρχισε τη δεκαετία του 1930. Κτισμένες από εμπνευσμένους αρχιτέκτονες, σε στυλ Art Deco και Bauhaus, πολυτελείς, σύγχρονες με τις αντίστοιχες της περιοχής Κολωνακίου, συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός ακόμη Αθηναϊκού πόλου γραμμάτων, τεχνών  και διανόησης. Ένα παράδειγμα αποτελεί η πολυκατοικία Λαναρά (Φωκίωνος Νέγρη 23 και Επτανήσου), κτισμένη το 1938 και σχεδιασμένη από τον μηχανικό Ι. Ζολώτα. Όμως, αντιπροσωπευτικά κτίρια αυτής της περιόδου είναι διάσπαρτα σε όλη την περιοχή.

Στις δεκαετίες του 1950 και 1960 κατασκευάζονται πολυκατοικίες με διαμερίσματα ευήλια, ευρύχωρα, με πολλές ανέσεις και ακριβά. Δημιουργούνται ισόγεια καταστήματα στους δρόμους και ευνοείται  η ανάπτυξη εμπορικών κέντρων με είδη  εξαιρετικής ποιότητας και σχεδιασμού ελληνικά και ξένα. Η πλατεία Κυψέλης, η οδός Πατησίων, η οδός Κυψέλης, η Φωκίωνος Νέγρη και η Πλατεία Αμερικής αποτελούν κέντρα αστικής αριστοκρατικότητας, καλού γούστου, φινέτσας και ομορφιάς. Η περιοχή γίνεται ένα τμήμα της καρδιάς της μόδας στην Αθήνα.

Η Κυψέλη, όντας κοντά στο κέντρο, προσέλκυσε μεγάλο αριθμό επιστημόνων και διανοουμένων στην αγκάλη της. Μαζί με αυτούς καλλιτέχνες, θεατράνθρωποι, συγγραφείς, ηθοποιοί και άνθρωποι της έβδομης τέχνης, του κινηματογράφου, ελκύονται στην περιοχή. Στην Κυψέλη και στην περιοχή της Πατησίων πληθαίνουν τα θέατρα και οι κινηματογράφοι, χειμερινοί και θερινοί. Μεγάλος αριθμός των κινηματογραφικών αιθουσών εκείνης της εποχής σήμερα παραμένουν αγαπημένοι τόποι συνάντησης και ψυχαγωγίας:  η  «Αελλώ», η «Αλεξάνδρα», το «Τριανόν», το «Φιλίπ». Αρκετοί κινηματογράφοι και θεατρικές αίθουσες είτε έχουν κατεδαφιστεί είτε έχουν αλλάξει χρήση στις ημέρες μας. Μπορεί να έκλεισαν πλέον όλοι οι θερινοί κινηματογράφοι, αλλά οι θεατρόφιλοι εξακολουθούν να βρίσκουν «στέγη» στις πολυάριθμες σκηνές, μεγάλες και μικρές, της περιοχής – «Τόπος Αλλού», «Θέατρο Κυκλάδων», «Θέατρο Κεφαλληνίας», «Κάππα», «Καφεθέατρο», και άλλα.

Η Φωκίωνος Νέγρη



Η Φωκίωνος Νέγρη το 1964

Η Φωκίωνος Νέγρη είναι από μόνη της ένα ολόκληρο σύμπαν. Ο ονομαστός πεζόδρομος της Αθήνας αρχίζει από την Πλατεία Κυψέλης και τερματίζει στην οδό Ιωάννου Δροσοπούλου. Διαμορφώθηκε στη δεκαετία του 1930 πάνω στα ίχνη του  Κυκλοβόρου, που άρχιζε από τα Τουρκοβούνια. Η Quinta του Μουτσάτσου ήταν από τα πρώτα νυκτερινά κέντρα της Αθήνας στη Φωκίωνος Νέγρη, όπως και το Top Hat, από τα πρώτα rock club της Αθήνας, χορευτικό στέκι της «εξεγερμένης» νεολαίας της δεκαετίας του '60, γνωστό για τους χορευτικούς διαγωνισμούς αντοχής στο ροκ εντ ρολ. Στο κέντρο «Η Νύχτα της Αθήνας» (το συγκεκριμένο κέντρο έγινε διαβόητο για το φονικό με τον Νίκο Κοεμτζή, όπως και με την ταινία «Η Παραγγελιά»), εμφανίζονταν διάσημα ονόματα, όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Μαρινέλλα, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Ντέμης Ρούσσος , ο Βαγγέλης Παπαθανασίου κ.α.

Η περίφημη Θράκα (που δεν υπάρχει σήμερα) ήταν το δημοφιλές εστιατόριο της ευκατάστατης αστικής κοινωνίας της περιοχής. Παράλληλα, στα φημισμένα ζαχαροπλαστεία, όπως του ‘Φλόκα’ και το ‘Σελέκτ’, συναντούσε κανείς την αφρόκρεμα της πολιτιστικής ζωής της Αθήνας: ο Νίκος Τσιφόρος, ο Αλέκος  Σακκελάριος, η Σοφία Βέμπο, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Εγγονόπουλος, ο Μίλτος Σταχτούρης, η Γιάννα Περσάκη κ.α., μαζί με δημοσιογράφους, οπερατέρ, ηθοποιούς και πολλούς άλλους της Τέχνης μαγνητίζονται από το καλλιτεχνικό, ανθρωποκεντρικό πνεύμα της πλατείας. Το 1965 η ταινία «Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη» του Κ. Καραγιάννη κάνει πανελληνίως γνωστή την περιοχή. Δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η «Μονμάρτρη της Αθήνας».

Κατά τη διάρκεια της ημέρας η Φωκίωνος Νέγρη με τα ψηλά πλατάνια της, τους ευκάλυπτους, τις ιτιές και την άφθονη πλούσια βλάστηση αποτελούσε και αποτελεί μια μικρή όαση στην πυκνοκατοικημένη περιοχή, γι’ αυτό όλα τα χρόνια διατηρεί το χαρακτήρα παιδότοπου και τόπου συνάντησης. Παλιότερα μια ενδιαφέρουσα αγορά με ποικίλα εμπορικά καταστήματα συμπλήρωνε την εικόνα της περιοχής. Αγάλματα, όπως οι προτομές του Δημάρχου Κ. Κοτζιά (έργο της Λουκίας Γεωργαντή) και του Δημάρχου Σπ. Μερκούρη (έργο του Β. Φαληρέα), η « Κόρη σε Έκσταση» (του Τόμπρου) και ο «Πιστός Σκύλος» (του Ευρ. Βαβούρη) δείχνουν το αρμονικό δέσιμο της καλλιτεχνικής αρτιότητας με την καρδιά των αληθινών ιστοριών από τις οποίες ξεπήδησαν.

Ένα από τα αξιοθέατα στη Φωκίωνος είναι και η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης. Κτισμένη το 1935, επί Δημαρχίας Κώστα  Κοτζιά, δείγμα ενός ισόρροπου μοντερνισμού του Μεσοπολέμου, αποτελούσε για δεκαετίες μια πολύβουη, ζωντανή κυψέλη εμπορικής δραστηριότητας. Μεταξύ των άλλων ήταν γνωστή για τα καταστήματα μπαχαρικών και βοτάνων, άγριων και μη. Εκεί έβρισκε κανείς κάθε είδους καλάθια και καλαθάκια, κόσκινα και τρυπητά για όλες τις ανάγκες, από παρασκευή τραχανά μέχρι και πλιγουριού. Παραδοσιακές ξύλινες κουτάλες, γουδιά χάλκινα ξύλινα και πέτρινα, πλάστες για φύλλο πίτας, τρίφτες για τυριά έως και για κυδώνι γλυκό, σε όλα τα μεγέθη και για όλα τα γούστα. Κοντά στη Δημοτική Αγορά υπήρχαν καταστήματα με πορσελάνες, κρύσταλλα, ασημικά, αλλά και καταστήματα ένδυσης, ραπτικής, κλπ. Σήμερα η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης είναι διατηρητέο κτίσμα, το οποίο φιλοξενεί αγορά βιολογικών προϊόντων αλλά και ποικίλες δραστηριότητες, μεταξύ των άλλων σχολείο δεύτερης ευκαιρίας για αλλοδαπούς, ομιλίες, εκθέσεις, κλπ.

Πλατείες

Η πλατεία Κυψέλης

Η πλατεία Αμερικής ονομάζονταν «Αγάμων». Κατά μια εκδοχή, το όνομα είχε δοθεί από τον λαό επειδή τότε ήταν ερημική και αποτελούσε κέντρο ερωτικών συναντήσεων και επειδή στο «άθλημα» αυτό επιδίδονταν τότε περισσότερο οι άγαμοι. Αρχικά λεγόταν επίσημα και πλατεία Ανθεστηρίων, επειδή στην περιοχή της, όπου τότε δεν υπήρχε κανένα σπίτι, γιορταζόταν η Πρωτομαγιά. Στις αρχές του 20ου αι. βρισκόταν εκεί το γήπεδο του «Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών» (νυν: ΠΑΟ)! Η σημερινή πλατεία Αμερικής, σύμφωνα με την «Πράξη Ονοματοθεσίας» του Δημοτικού Συμβουλίου, δόθηκε προς τιμή των ΗΠΑ, για τον φιλελληνισμό που επέδειξαν οι κάτοικοί τους.

Τίποτε σχεδόν δε θυμίζει σήμερα την παλιά αίγλη της πλατείας. Κάποτε ήταν η γειτονιά των διανοουμένων και η ατμόσφαιρα της πλατείας ήταν διαφορετική, γιατί τότε εδώ ζούσαν τα εύπορα στρώματα της αθηναϊκής κοινωνίας. Υπήρχαν πολλά νεοκλασικά σπίτια, από τα οποία λίγα επέζησαν από την επέλαση της μπουλντόζας. Η περιοχή ήταν στέκι συγγραφέων και καλλιτεχνών, αποτελούσε έναν ενιαίο χώρο με τη Φωκίωνος Νέγρη και την πλατεία Βικτωρίας που έσφυζε από ζωή. Ο Ε.Γ. Σκιαδάς γράφει στην εφημερίδα «Ο μικρός ρωμηός»:

[Προπολεμικά], στην πλατεία Αγάμων, που «αμιλλάται εις κίνησιν με την πλατείαν Συντάγματος και ας έχη την έκτασιν ενός μέτριου οικοπέδου», συγκεντρώνονταν οι νέοι, ενώ στον κήπο της υπηρέτριες και νταντάδες με παιδάκια. Εκεί «λιγοστά ναυτάκια και φανταράκια στηριζόμενα εις την αδυναμίαν που πάντοτε έδειξε ο κλάδος των ροδαλών νταντάδων προς τας ενόπλους δυνάμεις του έθνους, προσπαθούν να ξεχάσουν τα φαρμάκια που ποτίζει το χακί, με κουβεντούλες…». Τα πεζοδρόμια ήταν κατειλημμένα από τα τραπεζάκια των ζαχαροπλαστείων του Κανδηλώρου, της «Γκλόριας» και του Ρηγόπουλου, που προσέφεραν κασάτα και χωνευτικό… «βαρύ γλυκόν». Στα καφενεδάκια αντηχούσε βαρύγδουπο το τάβλι και ο ναργιλές «κατησχυμένος από τας τουριστικάς απαγορεύσεις, αλλά πεισματάρης, έχει μεν εγκαταλείψη το πεζοδρόμιο, αποσυρθεί εις τα ενδότερα, αλλά συνεχίζει πάντα τον διακεκομμένο ρόχθο του.» Ωστόσο, την ώρα λειτουργίας των θερινών κινηματογράφων της οδού Πατησίων, ελαττωνόταν η κίνηση της πλατείας. Μερικοί ήταν: η «Αθήνα» της στάσης Ιθάκης, ο «Έσπερος», το «Λίντο» στο Λυσσιατρείο, τα «Κυβέλεια» και η «Γκλόρια» με κυρίως αστυνομικά φιλμ γεγονός που έκανε «…τους λάτρεις των περιπετειών και της εκ του ασφαλούς επικινδύνου ζωής να συρρέουν εις αυτήν από όλα τα σημεία της πόλεως…».

Αξέχαστη έχει μείνει και η «Μάντρα του Αττίκ», που στην πραγματικότητα ήταν ένας καλλιτεχνικός όμιλος, δημιουργημένος το καλοκαίρι του 1930, όταν κάποιος αστυφύλακας του υπέδειξε μια ελεύθερη μάνδρα στην οδό Μηθύμνης, κοντά στην πλατεία Αγάμων. Σε 13 ημέρες ο Αττίκ σκάρωσε μια ξύλινη σκηνούλα, έβαλε διάφορες επιγραφές, όπως «Αγαπάτε τα ζώα, τον Αττίκ και... αλλήλους», και άρχισε τις παραστάσεις του μέσα στο κατακαλόκαιρο. Κοντά του γνωστά πρόσωπα της καλλιτεχνικής ζωής της εποχής, όπως οι Μαρίκα Φιλιππίδου, Βώττης, Π. Χορν, Δ. Ευαγγελίδης, ακόμη και ο μικρός Τάκης Χορν. Τα επόμενα χρόνια από τη σκηνή της «Μάντρας» παρήλασαν πολλοί νέοι καλλιτέχνες και γεννήθηκε μια γενιά «κονφερανσιέ» και γενικά νέων καλλιτεχνών.

Η πλατεία του Αγίου Γεωργίου, στη συμβολή των οδών Επτανήσου και Ιθάκης, χαρακτηρίζεται από το φανοστάτη στο κέντρο της, σε σχέδιο του Ε. Ziller (αρχικά, μαζί με το ζευγάρι του που τώρα κοσμεί την πλατεία Εξαρχείων, αποτελούσαν τους φανοστάτες στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών). Τη δεκαετία του ΄60 γύρω από την πλατεία υπήρχαν ακόμη διώροφες κατοικίες, ενώ δίπλα στην εκκλησία δέσποζε νεοκλασική κατοικία που αργότερα στέγαζε ιδιωτική κλινική. Με τους παραδοσιακούς φούρνους, τα μοντέρνα καφενεία και καφετέριες και τα ασυναγώνιστα εστιατόριά της, η πλατεία του Αγίου Γεωργίου, με τον ομώνυμο ιερό ναό, έχει το δικό της χρώμα και τους δικούς της πιστούς θαμώνες, ενώ έχουν γυριστεί πολλές ταινίες μέσα και γύρω από αυτή. Το ψητοπωλείον ‘Διόνυσος’ με τα κοντοσούβλια και τα ψητά προσέλκυε από παλιά πληθώρα κόσμου, ανάμεσά τους πολιτικούς, όπως τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Σημίτη, το Χ. Φλωράκη, αλλά και εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κόσμου, όπως το Λευτέρη Βογιατζή, τους Μικρούτσικους και άλλους πολλούς. Τα γνωστά παγωτά ‘Δωδώνη’ έκαναν τα πρώτα τους βήματα σε γαλακτοπωλείο («ΕΒΓΑ») της πλατείας.

Πεδίον του Άρεως

Κύρια πηγή πράσινου στην Κυψέλη αποτελεί το Πεδίον του Άρεως. Είναι ένα από τα λίγα πάρκα της Αθήνας και αγαπημένος τόπος περιπάτου των περιοίκων. Βρίσκεται ανάμεσα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και τις οδούς Μαυροματαίων, Ευελπίδων, Μουστοξύδη και Μπούσγου, και έχει έκταση 277 στρέμματα. Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός ότι εκεί έκανε τα γυμνάσιά του το σώμα της Φρουράς των Αθηνών. Από το 1900, μάλιστα, που χτίστηκε στο ανατολικό άκρο του η Σχολή Ευελπίδων και η Ιππευτική Σχολή στην οδό Μαυρομματαίων, ολόκληρος ο χώρος ταυτίστηκε με τη στρατιωτική εκπαίδευση. Η άλλη ονομασία του ήταν «Πολύγωνο» και οφειλόταν στην πολυγωνική ξύλινη εξέδρα όπου παιζόταν στρατιωτική μουσική.

Στη διάρκεια του 19ου αιώνα και μέχρι τη δεκαετία του 1920, οπότε η εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων άλλαξε το χάρτη της Αθήνας, ο χώρος θεωρούνταν εξοχικός, καθώς βρισκόταν εκτός των ορίων της πόλης. Από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ΌΘωνα, το βασιλικό ζεύγος συνήθιζε να κάνει εκεί τον περίπατό του την Κυριακή το πρωί. Από το 1859 όμως, όταν ξέσπασαν στο Πεδίον του Άρεως τα λεγόμενα «Σκιαδικά» (οι ταραχές που, με πρωταγωνιστές τους φοιτητές, αποτέλεσαν την απαρχή της τρίχρονης αντιπολιτευτικής δράσης η οποία ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1862 με την έξωση του Όθωνα), οι βασιλείς έπαψαν να επισκέπτονται το χώρο. Ωστόσο, η περιοχή εξακολουθούσε να αποτελεί πόλο έλξης των Αθηναίων.

Το 1934 αποφασίστηκε η διαμόρφωση του Πεδίου του Άρεως σε κοινόχρηστο άλσος των Αθηνών και η διαμόρφωση της λεγόμενης «Λεωφόρου των Ηρώων» από το Δήμο Αθηναίων. Για την τελευταία ο Δήμος ανέθεσε στο Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών την κατασκευή μαρμάρινων προτομών αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. Το αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας αυτής ήταν η δημιουργία το 1937 ενός εκτενούς, μοναδικού στην Ελλάδα, ηρώου με εμβληματικές μορφές της Επανάστασης, όπως ο Αθανάσιος Διάκος, ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, η Μαντώ Μαυρογένους, ο Νικηταράς, η Μπουμπουλίνα κ.ά. Οι γλυπτές προτομές είναι έργα γνωστών καλλιτεχνών της εποχής, όπως του Αθανάσιου Απάρτη, του Μιχαήλ Τόμπρου, του Φωκίωνα Ρωκ κ.ά.

Στην είσοδο (Μαυροματαίων και Αλεξάνδρας) βρίσκεται χάλκινο άγαλμα που παριστάνει έφιππο το βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνο Α΄, έργο του Ιταλού αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Βετριάνι (Constantino Vetriani) και του συμπατριώτη του γλύπτη Φραντσἐσκο Παρίζι (Francesco Parisi). Στην είσοδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας δεσπόζει άγαλμα της Αθηνάς, μνημείο των πεσόντων Βρετανών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι έργο του γλύπτη Β. Φαληρέα και των αρχιτεκτόνων Φ. και Ε. Κυδωνιάτη (1952). Το Κενοτάφιο των Ιερολοχιτών αποτελεί το πρώτο μνημείο της νεότερης Αθήνας. Ανεγέρθηκε το 1843, με ιδιωτική πρωτοβουλία, σε σχέδια του γνωστού αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη. Στον περίβολο του Ιερού Ναού των Αγ. Ταξιαρχών υπάρχουν ακόμη: μία μαρμάρινη στήλη με προτομή του Περικλή Βαρατάση (Λοχαγός Λόχου Φιλελλήνων 1897), μία προτομή του Αλεξάνδρου Πραΐδη (Υπολοχαγός Κρητικής Επαναστάσεως), μία μαρμάρινη στήλη του ιερολοχίτη Δημητρίου Σούτσου, καθώς και ένα κενοτάφιο του Αλεξάνδρου Υψηλάντη (άγαλμα του «ήρωα επικλινούς»).

Από το 1950 ξεκινάει τη σταδιοδρομία του στο θερινό αναψυκτήριο «Άλσος» ο κονφερανσιέ, ηθοποιός, συγγραφέας και θηρευτής «νέων ταλέντων» Γιώργος Οικονομίδης ενώ στο Green Park κυριαρχούσε ο κονφερασιέ Όμηρος Αθηναίος. Αργότερα τα καλοκαίρια το Θέατρο «Αλίκη» πρόσφερε ψυχαγωγία στους Αθηναίους. Σήμερα το Πεδίον του Άρεως είναι μία από τις μεγαλύτερες εστίες πράσινου της Αθήνας. Εκεί πραγματοποιούνται εκθέσεις υπαίθριου χώρου, όπως η ανθοκομική έκθεση. Εκτός αυτών, το δημόσιο κήπο επισκέπτονται οι Αθηναίοι καθημερινά για λόγους αναψυχής, ενώ είναι αγαπημένος τόπος παιχνιδιού για τα παιδιά που κατοικούν στις παρακείμενες συνοικίες. Το 2008 εγκαινιάστηκαν εργασίες ανάπλασης του χώρου, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 2010.

Ναοί

Ενδιαφέροντες είναι και οι ιεροί ναοί της Κυψέλης. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, αγιογραφημένος από τους Φ. Κόντογλου, Δημ. Πελεκάση, Ι. Τερζή  κ.α, ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου στις οδούς Κυψέλης και Κεφαλληνίας, ο ναός του Αγίου Ευθυμίου, οι ναοί της Αγίας Ζώνης, των Αγίων Αποστόλων κ.α. Μεταξύ αυτών υπάρχει και λειτουργεί η καθολική εκκλησία της Αγίας Θηρεσίας, χτισμένη το 1934.

Η Αγία Ζώνη
Και η ζωή σήμερα στην Κυψέλη μας;

Σήμερα το γενικότερο κλίμα έχει αλλάξει σ’ όλη την περιοχή της Κυψέλης. Ένας μεγάλος αριθμός αλλοδαπών μεταναστών έχει εγκατασταθεί στην Κυψέλη. Από την Ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Αφρική και την Ασία προερχόμενοι, προσδίδουν ένα διαφορετικό ύφος τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Μια ποικιλία πολιτισμών, αντιλήψεων, συνηθειών και γλωσσών χαρακτηρίζει την περιοχή. Η πολυπολιτισμικότητα  δίνει έντονα το παρόν της. Η προσαρμογή στη ζώσα ελληνική πραγματικότητα αφορά πλέον τους πάντες. Άλλωστε η Κυψέλη κατόρθωνε πάντα να ενσωματώνει τους «νέους» κατοίκους της, και τα κύματα που δέχτηκε κατά καιρούς ήταν πολλά και διαφορετικά: εσωτερική μετανάστευση, Έλληνες της Αιγύπτου, αλλοδαποί φοιτητές της Σχολής Ευελπίδων, και τώρα οι μετανάστες-, και πάντα η συνύπαρξη πέτυχε, γιατί προφανώς το θέλαν όλοι!




Πηγές και περισσότερα στοιχεία:


  • Πηγή 2.

  • Πηγή 3.

  • Πηγή 4.

  • Πηγή 5.

  • Πηγή 6.

  • Πηγή 7.