Η δική μας Κρύα Βρύση
Μετάβαση στο τέλος των μετα-δεδομένων
Μεταφορά στην αρχή του μεταδεδομένων
 

Κι όμως κάποτε εδώ ήταν θάλασσα!

Με τις προσχώσεις όμως των ποταμών Αλιάκμονα - Λουδία - Γαλλικού και Αξιού έγινε λιμνοθάλασσα - μετά λίμνη και μετά βάλτος.  

To 1935 γίνονται τα έργα της αποξήρανσης και έτσι κατοικείται ο τόπος. Αυτή η κωμόπολη είναι σίγουρα παιδί του κάμπου, μιας και αυτός την δημιούργησε.

Βλάχοι, Πόντιοι, Θρακιώτες, Μικρασιάτες, όλοι μαζί αγωνίστηκαν να ζήσουν και να δημιουργήσουν σε αυτήν την γη .

Πολλές οι δυσκολίες από την πρώτη στιγμή, υγρασία, κουνούπια, ελονοσία. Δύσκολοι και οι χειμώνες με μεγάλες παγωνιές.

Το νερό βέβαια ατελείωτο  και καθαρό. Ανάβλυζε, παλιά, σε κάθε αυλή από τις γεωτρήσεις. Όλες οι παραγωγές σε αφθονία.

Η δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 φέρνουν τον πλούτο και την ευημερία καθώς η παραγωγή του καπνού burley γίνεται τρόπος ζωής για κάθε οικογένεια .

Πράσινη θάλασσα ο κάμπος τα καλοκαίρια. Εύφορη γη με πολλά νερά. Και οι κάτοικοι μέσα σε  αυτήν -άνδρες, γυναίκες, παιδιά-, να  παλεύουν όλο το καλοκαίρι.

Τα Ιστορικά στοιχεία αυτού του νέου τόπου, πηγαίνουν πίσω στις αρχές του 20ου αιώνα. Βάλτος αφιλόξενος τότε η περιοχή έγινε κέντρο επιχειρήσεων του Μακεδονικού αγώνα.

Μετά η αποξήρανση της λίμνης στην δεκαετία του 1930  συνενώνονται  δύο οικισμοί, της Πλάσνας και της Πρίσνας. Τα κρατικά τοπογραφικά συνεργεία κάνουν κατανομές των αγρών. Καταφθάνουν από παντού πληθυσμοί για ένα νέο ξεκίνημα.

Η σημερινή Κρύα Βρύση ακολουθώντας το γενικότερο κλίμα της χώρας, έχει μια φθίνουσα αγροτική και κατά συνέπεια οικονομική πορεία. Το τέλος της εποχής του «καπνού» σηματοδοτεί αυτό το γεγονός.

Ο κάμπος όμως είναι πάντα εδώ, εύφορος και πρόθυμος  να δώσει καινούργιες ευκαιρίες.

Ελπίδες και όνειρα, θαμμένοι σπόροι που περιμένουν την άνοιξη.