Το δικό μας Αίγιο χθες και σήμερα.
Μετάβαση στο τέλος των μετα-δεδομένων
Μεταφορά στην αρχή του μεταδεδομένων
 

Όμορφο, πλούσιο και ιστορικό το Αίγιο, βρίσκεται στην ίδια μαγευτική θέση και με το ίδιο όνομα εδώ και χιλιάδες χρόνια, φορτωμένο με αναμνήσεις δόξας και αρχοντιάς. Πρώτοι κάτοικοί του από τα πανάρχαια χρόνια φαίνεται ότι ήταν οι Πελασγοί, οι οποίοι κατοικούσαν σε όλη την Πελοπόννησο και στην Αιγιάλεια και γι’ αυτό ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς. Η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο τμήματα, στην επάνω πόλη που ήταν πάνω στο λόφο και ήταν μεγαλύτερη, και στην παραλία. Τα δύο τμήματα συγκοινωνούσαν μεταξύ τους με φυσική σήραγγα, την οποία διαπλάτυναν για καλύτερη διακίνηση των κατοίκων προς το λιμάνι και την παραλία όπου υπήρχαν τα ιερά και οι ναοί, καθώς και πλούσια πηγή με δεκαέξι βρύσες. Κι αν τότε η πόλη ήταν ολότελα διαφορετική από την σημερινή, είχε όμως πάντα το ίδιο κοινό σημείο: την κίνηση. Κίνηση εμπορική, πνευματική, πολιτική και εκπολιτιστική μαζί και κίνηση εδαφική, από την οποία μπορούμε να υποθέσουμε πως πήρε και τ’ όνομά του. Οι πανάρχαιοί μας τότε παππούδες τη λέξη «κινούμαι», την έλεγαν «αίσω» και «άττω» απ’ όπου ίσως βγήκε και το όνομα Αίγιον. Γιατί η πόλη τούτη όπως είπαμε δεν έπαψε να κινείται, από κάθε άποψη, και δεν έπαψε προπαντός να κινείται απ’ τους σεισμούς. Όμως παρόλο που η κίνηση είναι επιβεβαιωμένη στο Αίγιο από το κτίσιμό του, μπορεί και να μην πήρε, καθώς λέει και ο Στράβωνας, το όνομά του από αυτήν. Οικιστής του Αιγίου πρέπει να ήταν κάποιος που είχε σχετικό όνομα, γι’ αυτό και άλλοι αναφέρουν τον μυθικό ήρωα Αιγαίωνα τον εκατόγχειρα και άλλοι τον Αιγέα. Ίσως το όνομα να έχει σχέση με τον Αιγιαλό (γιαλό) και την ευρύτερη περιοχή Αιγιάλεια ή με το μύθο της «αιγός».  Ο Δίας για να γλυτώσει από τον πατέρα του κρύφτηκε στο ιερό δάσος  της Παναχαίας  Δήμητρας όπου μεγάλωσε θηλάζοντας στην αίγα  Αμάλθεια, και οι κάτοικοι της νεόκτιστης πόλης βρήκαν ταιριαστό για τον τόπο τους το όνομα Αίγιο.

Σημαντικά ευρήματα (θαλαμοειδείς τάφοι) που βρέθηκαν κάτω από το 2ο Γυμνάσιο Αιγίου επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του Αιγίου από τα προϊστορικά χρόνια, κυρίως της πρωτοελλαδικής (2600-2000π.Χ.) και μεσοελλαδικής  περιόδου (2000-1600 π.Χ.).

Κατά την μυκηναϊκή περίοδο σημείωσε μεγάλη ακμή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ομηρικός Αγαμέμνονας πήρε την μεγάλη απόφαση για την εκστρατεία εναντίον της Τροίας στο Αίγιο ή στο λιμάνι της παρακείμενης Ελίκης, όπου συγκέντρωσε όλους τους άρχοντες των ελληνικών πόλεων. Υπήρξε μέλος της ιωνικής και της αχαϊκής δωδεκάπολης και αργότερα της Αχαϊκής Συμπολιτείας. 

Στη βυζαντινή περίοδο το Αίγιο έπεσε  σε αφάνεια και υπέφερε από τις βαρβαρικές επιδρομές. Κατά τον μεσαίωνα μετονομάστηκε Βοστίτσα. Το 1458 παραδόθηκε στο Μωάμεθ. Ως το 1715 ήταν το μήλο της έριδας ανάμεσα στους Τούρκους και τους Βενετούς . Από το 1715 ως το1821 γνώρισε περίοδο σχετικής ηρεμίας και πλούτου και διατηρούσε σχολεία, ήταν η πρώτη πόλη που ελευθερώθηκε στις 26 Μαρτίου 1821.

Στο Αίγιο, εξαιτίας της ανθηρής οικονομικής κατάστασης, που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο εμπόριο της περίφημης κορινθιακής σταφίδας που παρήγαγε η περιοχή, οικοδομήθηκαν πολλά όμορφα νεοκλασικά κτήρια, δημόσια και ιδιωτικά και ναοί κατά το τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου. Το μεγαλύτερο μέρος από τα καλύτερα οικοδομήματα αυτού του είδους διασώθηκε από τους καταστρεπτικούς σεισμούς και ιδίως απ' αυτόν της 15ης Ιουνίου του 1995. Κάποια ωστόσο κατεδαφίστηκαν στα τέλη του 1960 και στη δεκαετία του 1970, πριν προλάβουν να κριθούν διατηρητέα.

Το λιμάνι του Αιγίου